Het Adriano Huis uniek in zijn soort

Het Adriano Huis uniek in zijn soort

Het Adriano Huis uniek in zijn soort

Farid El-Khassim en Jelle Gillissen, twee door de wol geverfde groepsleiders in de specialistische gehandicaptenzorg, mogen zich sinds vorig jaar bestuurders noemen van Het Adriano Huis. Een kleinschalige woonzorginstelling in Bergen op Zoom. ‘Eigenlijk zou elke zorgbestuurder from scratch moeten beginnen.’

De initiatiefnemers van het Adriano Huis: Farid El-Khassim en Jelle Gillissen. Foto: Peter Roek

Terwijl de bouwvakkers op de achtergrond rondlopen, zitten de goedlachse zakenpartners Farid El-Khassim (53) en Jelle Gillissen (31) ontspannen naast elkaar. Een gesprek met de twee onorthodoxe ondernemers is een feest op zich. Weinig bestuurders nemen zo weinig blad voor de mond als deze nieuwe bestuurders in de gezondheidszorg. En hoewel ze de ene boude uitspraak na de andere doen, komt hun directheid verfrissend en authentiek over. Maar vooral hun kijk op de sector en hun werkervaring met de doelgroep beloven veel goeds voor degenen voor wie ze het allemaal doen: de cliënten met een complexe verstandelijke beperking. ‘Deze mensen zijn het meest eerlijk en oprecht van iedereen’, legt Gillissen zijn affiniteit met de doelgroep uit. ‘Heel rauw, heel basaal en dicht bij hun gevoel. Ik kan me er nu al op verheugen dat wanneer ik ons kantoor uitstap, iemand vanaf de eettafel roept: “Waarom is er geen pindakaas voor op mijn boterham”?’. El-Khassim knikt instemmend en vult dan aan: ‘Deze mensen zijn heel bijzonder. Ze worden niet begrepen, maar ze worden toevertrouwd aan ons. Beschouw hen als de engelen van deze wereld. Alles wat ze zien, noteren ze en gebruiken ze tegen ons. Hoe goed wij voor hen zorgen, dat krijgen we terug.’

Volhardende bijters

In 2015 zijn El-Khassim en Gillissen gestart met het realiseren van hun droom: een huis voor een complexe cliëntengroep met een verstandelijke beperking. Hun niet te stoppen motivatie maakt dat iedereen die betrokken is geweest bij de realisatie van Het Adriano Huis ofwel aangestoken is door hun enthousiasme ofwel enigszins zuchtend terugdenkt aan ‘die volhardende bijtertjes’, zoals John Reimerink van NL Zorgobligatie het tweetal ook wel noemt. Mannen die nee als antwoord niet accepteren en na tegenslagen opstaan en doorgaan, ook al staan alle seinen ogenschijnlijk op rood. ‘Farid heeft altijd iets nodig om zich druk om te maken. Om 9 uur ’s ochtends hangt hij alweer met de Kamer van Koophandel aan de telefoon ruzie te maken’, lacht Gillissen. ‘Ik maak geen ruzie’, reageert El-Khassim, ‘ik sta op mijn strepen en ben doortastend.’

Want wie niet vermogend is, maar wel de zorgmarkt wil betreden, moet wel doortastend zijn. Voor El-Khassim en Gillissen was het de afgelopen drie jaar een zoektocht over onbegaanbare wegen. Ze grepen alle mogelijke contacten aan en schreven zelfs een brief aan de minister van VWS. Alles om ervoor te zorgen dat Het Adriano Huis er zou komen. Het ministerie bleek gecharmeerd van de ideeën en El-Khassim en Gillissen kregen een van zijn topambtenaren toegewezen als sparringpartner. Wim Brunenberg loodste de nieuwe ondernemers door het ingewikkelde woud van de wet- en regelgeving binnen de gezondheidszorg. Het Adriano Huis diende zelfs als inspiratie voor de basis van het programma Volwaardig leven dat het ministerie het afgelopen najaar publiceerde, over het toekomstbestendig maken van de gehandicaptenzorg en complexe zorg.

Helse opgave

Ondanks dat VWS met suggesties kwam en contacten aandroeg, waaronder het voorstel om met zorginstelling Pluryn als investeerder in zee te gaan, bleken niet alle oplossingen haalbaar. ‘Het was een helse opgave om de financiering voor elkaar te krijgen’, vertelt El-Khassim. In het voorjaar van 2018 konden de twee zakenpartners nog het positieve nieuws naar buiten brengen dat Pluryn met twee ton zou investeren in Het Adriano Huis. De rest van het benodigde bedrag om het gebouw te financieren, zou via fundingplatform AndersFinancieren worden gerealiseerd. Op die manier haalde Het Adriano Huis binnen drie maanden nog eens 7 ton binnen. Maar in augustus trok Pluryn haar investering terug: de raad van toezicht en de raad van bestuur vonden het bij nader inzien geen goed plan om te investeren en tevens de onafhankelijkheid en de schijn van belangenverstrengeling te waarborgen. El-Khassim, terugblikkend: ‘Dat was begrijpelijk, maar op zijn minst een tegenvaller. We hadden het gevoel alsof we terug waren bij het begin. Voor de zoveelste keer.’ Gillissen baalde vooral dat ze met het besluit van Pluryn ook cliënten moesten teleurstellen, toekomstig personeel, Triodos Bank waarmee al een overeenkomst was getekend en de andere beleggers. ‘De kunst was om uit te leggen wat er was gebeurd, zonder dat meer investeerders zouden weglopen.’

Warme gevoelens

Nog één obligatiehouder trok zich terug, maar een van de grotere beleggers besloot het financiële gat te dichten. El-Khassim: ‘Geweldig dat zulke mensen bestaan. Ik krijg warme gevoelens als ik over het moment praat dat we bij deze investeerder aan tafel zaten.’ Gillissen: ‘Ja, zitten daar twee van die malloten die zeggen: doe nog maar een ton.’

De toezegging kwam op het nippertje: amper twee maanden nadat Pluryn zich financieel terugtrok, moest het volhardende tweetal het koopcontract tekenen. ‘Via-via hoorde ik dat het pand aan een andere partij zou worden verkocht’, blikt El-Khassim terug. ‘Ik heb daarna geschreeuwd, gehuild, gevochten…’ Gillissen: ‘Drie jaar werk zou dan letterlijk de prullenbak in en iedereen zou naar zijn geld kunnen fluiten.’ Maar het bericht bleek loos alarm.

Verbouwing

Intussen is de verbouwing van het voormalige kinderdagverblijf in volle gang. ‘Mijn vader is architect en zit er bovenop’, vertelt Gillissen. ‘Wij vinden het leuk om tijdens de verbouwing al in het pand te werken, met de bouwvakkers te communiceren. Als er iets misgaat zijn we er meteen bij.’

De heren houden zich tijdens de verbouwing bezig met het nodige papierwerk: het verkrijgen van een BOPZ-erkenning, goedkeuring van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd, inschrijvingen bij de Kamer van Koophandel. Het selecteren van cliënten is een taak die hoofdaannemer Pluryn op zich heeft genomen. Die regelt de cliëntenstroom en doet de onderhandelingen met het zorgkantoor. De behandelaars van Pluryn zijn eindverantwoordelijk. ‘Ik hoorde van Pluryn dat ze zelden hebben gezien dat cliënten zo warm worden ontvangen. Wat voor ons gewoon is, is blijkbaar niet gewoon’, zegt El-Khassim. ‘Farid geeft mensen direct het gevoel dat ze welkom zijn. We hangen nog net geen slingers buiten op als ze aankomen’, vult Gillissen aan.

From scratch beginnen

Als het aan El-Khassim ligt komen er in Nederland meer kleinschalige zorginstellingen op deze manier tot stand. ‘Eigenlijk zou elke zorgbestuurder from scratch moeten beginnen, kijken hoe ver die komt. Zonder eigen geld, maar met fantasie. Serieus, het is lekker makkelijk om met een universitaire opleiding een sollicitatiebrief te schrijven en op basis van papieren te worden aangenomen, om vervolgens een dik vet salaris van een zorginstelling te ontvangen. Jelle en ik hebben dit project letterlijk uit de grond gestampt. Geen particuliere organisatie die op basis van pgb’s draait, maar een Wlz-instelling met een Wtzi-toelating. Geen enkele andere zorgbestuurder heeft dat nog gedaan.’